Mijn jaarlijkse reünie zou weer van start gaan, als je niet zoveel treffens meer rijdt is het toch een heel werk om de hele pleurisbende bij elkaar te zoeken en dan nog het verkeerde mee te nemen. Maar ik had de brommer volgeladen voor het huis staan en al snel kwamen broer en schone zus vanuit Terneuzen aanrijden, na wat bakkies koffie en andere vochtige drankjes gingen we dan toch de warmte in. Het stuk tot Apeldoorn was het gewoon niet prettig, de warmte ging sneller dan onze brommers, na een pittstop aldaar reden we verder en op de Veluwe was het iets koeler, maar voorbij Zwolle was het weer afgelopen met de pret. Aan het einde van de rit staat er Grolsch en dat houdt een mens op de been. Ergens halverwege de middag kwamen we op het bekende terrein aan, het ontvangstcomité zat al op de bankjes, iedereen had het warm op een persoon na die zich nog een extra handdoekje over zijn hoofd had getrokken en niet van zijn flesje water afstand leek te kunnen nemen. Maar verstandig als we zijn, eerst de tenten neerzetten, dat lukte nog prima. Vervolgens kwam het gedeelte luchtbed oppompen, aan het pompen lag het niet, alleen was de uitlaat groter dan de inlaat, snotverdomme, heb ik dat ene lekke luchtbed bij me! Dan maar zien dat er genoeg alcohol binnenkomt, dan komt het slapen best goed. Bert en Marlène hadden nog een soort van isolatiematje over voor me, ik had nog een dekentje, het was niet anders.
Vervolgens maar eens het ontvangscomité vereren met een bezoekje, die banken zaten/hingen zo gek nog niet eigenlijk. Beetje dom lullen, de laatste roddels horen (voor mij waren ze tenminste nieuw) en bekenden binnen zien komen. Daarna wat vettigheid naar binnen gewerkt want we waren te vroeg voor de nasi, maar soms moet er gewoon een bodempie gelegd worden. In de avond begon het te regenen, heerlijk een beetje afkoeling, de tweede bui later op de avond was iets serieuzer van nattigheid, maar het mocht de pret niet drukken. Er speelden weer een zooi bandjes, maar die heb ik eigenlijk niet bewust meegekregen, te druk met socializen, vervelend gozertje afschepen en dinnetjes “helpen” die daarvoor/na last had van zijn zoektocht naar een gat van 37 graden met voorkeur met een hartslag, bierend en kletsend gingen we de nacht in. Nadat het laatste bandje kwam Ozze nog even met de mededeling dat hij hiervoor speciaal was gekomen, alleen hadden de bankjes aan de straatkant zo lekker gelegen dat hij even in slaap was gevallen, ach kleinigheidjes hou je.
Na een brakke nacht als een van de eerste dingen toch wel het lekke luchtbed dumpen, dat gebeurd me niet nog een keer. Blaas en darmen legen en voorzien van verse koffie, koffie en koffie en daarna toch eens voorzichtig aanstalten maken met het inpakken van de meuk. Bert was voor zijn doen niet al te snel, dus ik bleef mooi binnen het schema (als we een schema zouden hebben dan). Met zijn 3en op de terugweg, gelukkig was het iets minder warm. Bij Balkbrug extra rustig gereden om niet weer een brief van CJIB te krijgen, iets verder stond er een motor met pech, dankzij het felgroene petje zagen we al snel dat het Ozze was (met zijn BMW), maar de wegenwacht was al ter plekke en die zijn zowiezo technischer dan mij, dus wij reden maar door om bij Heerde een tankstop in te lassen, waar niet veel later ook Ozze, Caat, Frans en Marianne arriveerden, een lekke band was de oorzaak van Ozze zijn tussenstop geweest. Het laatste uurtje rijden ging in, voor mij tenminste, Bij Tiel nog even zwaaien naar Bert en Marlène die nog zo’n saai eind moesten.
Toen kwam de aankomst thuis, de zooi gelijk afpakken en de foto’s even laten zien aan het thuisfront. Deamned, mijn camera zat toch in mijn tas? Jas, slaapzak, tent, alles binnenste buiten keren maar niente camera en de volgende dag gingen we naar Frankrijk, onmogelijk zonder camera. Dus nog snel op de valreep, dodelijk moe naar Arnhem om daar de mediamarkt van een camera te ontdoen. Volgende keer mijn zooi dus toch maar beter in de gaten houden, er zaten echt leuke foto’s bij en degene die hem geleend heeft maar is vergeten terug te geven, bedankt hoor!
Buiten het camera akkefietje heb ik mij weer buitengewoon goed vermaakt en dat merkte ik toch pas thuisgekomen, tot over een jaar!
PS: geen foto's dus, maar er staan er vast genoeg op internet zo her en der.