Eindelijk had ik dit weekend eens vrij gepland om met Syntus de motortocht te kunnen rijden, maar al snel bleek dat die niet zou plaatsvinden tenzij ik me geroepen voelde om deze uit te zetten, maar dat kan ik de mensheid niet aandoen want dan kom je waarschijnlijk overal behalve waar je wezen moet. Gelukkig kwam "toevallig" voor dat weekend een uitnodiging of ik mee ging naar Boele, ja dus!
Omdat de routes vanaf Terneuzen en Tiel niet erg handig lopen om gezamenlijk naar Boele te rijden en ik alleen zeker niet zou aankomen was ik blij dat ik achter "Utreg" aan mocht rijden en zo kwam het dat ik vrijdags rond half 11 bij Van der Valk werd opgepikt om richting het Westerwald af te reizen. Volgzaam reden Willem, Thijs, Simon, Joost en ik achter Allan aan, langs Nijmegen, langs Boxmeer, Duitsland in en na een goed uur brommeren werd het tijd voor koffie, dit was goed vol te houden zo. Helm af en peuk in die klep, de blazen geleegd en gevuld met koffie. Nou ben ik best redelijk bekend met koffie, maar na een beetje iene miene mutte kreeg ik een mok warme melk ipv koffie, later bleken we gewoon te snel te zijn geweest want de koffie zelf kwam pas na een behoorlijke pauze van het apparaat. Het is uiteindelijk goed gekomen en vol cafeïne vertrokken we weer verder oostwaarts. Na hele stukken snelweg met opnieuw gevulde tanken kregen we pauze om te eten, het zonnetje deed inmiddels lekker zijn best en lekker op een terrasje werden ook de magen weer op volle sterkte gebracht, vanaf dit punt zouden we ook binnendoor gaan, genoeg snelweg gezien en anders zouden we al wel erg vroeg aankomen met als gevolg dat het vroeg drinken is en vroeg voor pampus te liggen, onbegonnen werk. Maar zo heerlijk gereden, zodra je van de snelweg af was begon het bochtenwerk ook geljk en dat hield het hele weekend niet meer op. Wel hebben we geleerd dat het maar beter is dat je een blinde bocht niet echt als een idioot op gaat, het kan namelijk zomaar gebeuren dat er een paar geitenvangers achter de ontsnapte geit aan het vangen zijn. Toen we op een gegeven moment over een stukje erg slecht asfalt kwamen begon mij iets bekends te dagen en het bleek dus ook dat we er bijna waren.
De motoren werden in de giga garage gestald en de bagage er afgeplukt. Voor de duidelijkheid wil ik toch wel even vermelden dat ik alleen een tanktas bij me had, daar waar de heren met een partij vracht aan kwamen zetten waar je naar van werd. We werden hartelijk ontvangen door Annemarie en Hennie en het eerste drankje kon naar binnen glijden. Ik had de luxe van een tweepersoonsbed voor mezelf, de heren zijn doorverwezen naar de stapelbedjes, zonder gemor overigens, dat kwam pas later. In de avond kwamen Bert en Marlène ook aangereden, net als een delegatie uit Heerenveen en nog wat loslopend spul (ook ik ken niet iedereen). Er komen daar vele motorrijders langs maar zodra ze een Nederlands kenteken én bagage hebben is het vaak zo dat ze ook weer terugkomen omdat ze te ver zijn doorgereden. Zo ook met 4 heren uit AZ-land, nadat ze hun motor in de garage hadden geparkeerd, hun bagage mee naar het terras hadden gesjouwd bleken ze op zoek te zijn naar de buurvrouw van een motorvriendelijk hotel een dorpje verderop. Op zijn stevig Noord-Hollands werd hun organisator goed duidelijk gemaakt dat hij dit toch helemaal verkeerd gepland had, hier kon binnen gerookt worden en spraken ze Nederlands, maar ja, gereserveerd is gereserveerd, dus na een biertje vertrokken de heren toch maar weer voor hun laatste stukje en ik vermoed dat we ze hier nog wel eens terug gaan zien. Wij werden die avond goed verwend met een stevige Italiaanse maaltijd en als klap op de vuurpijl bleek Jan ook nog 43 te hebben, terwijl Marlène zich stilletjes ernstig zorgen maakte of er genoeg voorraad was voor het weekend werden we gerust gesteld door Jan dat er nog meer was, lekkerrrrrrrr. Die avond lag ik iets voor 12 op bed, toch wel enigszins verrot heb ik de heren op de 1e verdieping prima vermaakt met mijn gesnurk.
Zaterdagmorgen 7 uur, boink! Allan vond het nodig om te trainen voor de marathon, ik draaide me om en sliep verder. Rond 9 uur was het een mooiere tijd om op te staan, mijn duffe kop van een lading koud water voorzien en alle dode vogels uit mijn mond gespoeld, tijd voor koffie, nicotine en ontbijt. Buiten was het nog geen 10 graden, toch deed de zon al goed zijn best. Willem was druk met Winterberg op zijn Garmin zoeken en daar ik nou nog steeds niet precies op de landkaart kan aanwijzen waar ik ben geweest leek de optie klephouden-en-niet- overal-mee-bemoeien een behoorlijk goeie. Winterberg werd geïnstalleerd en de weg er naartoe leek een mooie route. Iedereen in het leer gehesen en daar brommerden we met zijn allen door de vele mooie bochten, mooi asfalt, prachtige uitzichten, mooie bochten, vriendelijk zwaaiende pliesies, mooie bochten, lieflijke dorpjes, mooie bochten, heerlijk zonnetje, mooie bochten op weg naar het wintersportparadijs. Onderweg zijn we maar één keer een beetje fout gereden, toch was zelfs hier een enkeling die dat ene weggetje wel zo prachtig vond en besloot de grond te gaan kussen samen met het Japje. Een snelle tankbeurt en plaspauze en voor we het wisten stonden we al met de brommers midden in Winterberg. Eten!!! Het terras had voor ons nog mooi ruimte en degene die dachten met een kopje koffie te beginnen kwamen gelijk boven de dagelijks gemiddelde cafeïne behoefte, wat een emmers vol! De lunchkaart werd geanalyseerd en de bestellingen werden op ons allercharmants geplaatst, maar dat laatste kan ook aan de bediening hebben gelegen. Flinke gevulde borden werden voor ons uitgestald en het was al even lekker als het er uitzag, wij zouden het wel volhouden tot de BBQ vanavond. Op de terugweg werd de kortste route gereden, toch ook nog 100 km en daar gingen we weer, vele mooie bochten, mooi asfalt, prachtige uitzichten, mooie bochten, vriendelijk zwaaiende pliesies, mooie bochten, lieflijke dorpjes, mooie bochten, heerlijk zonnetje, mooie bochten op weg naar Boele. Onderweg kun je dan ineens ook alles is je hersenpan op een rijtje zetten, geen betere psycholoog dan die op twee wielen en dan bedenk je zomaar ineens wat een gelukkig mens je toch bent dat al die leuke mensen het leuk lijken te vinden om je mee te hebben als ze de hort op gaan, nou was mijn grijns al groot dit weekend, maar zo ineens ben je dan zo blij en dat blije blijft maar hangen! (en zo spaarde ik weer een duur consult uit). Na 99 kilometer was Marlène toe aan een pauze, de voorsten waren al in uptempo de laatste mooie bochies aan het bedwingen, ik had eindelijk weer in wat nicotine in mijn longen en Bert concludeerde dat het volgens zijn TomTom nog maar 1 kilometer was. Bert ging snel achter de anderen aan om te vertellen dat er niets loos was maar dat de dames gewoon toch minimaal één keer dit weekend damesachtig lastig wilden doen. Feit is gewoon dat we ook graag samen nog een stukje wilden rijden, niet meer, niet minder. Het hele arsenaal weer aangetrokken en fris en fruitig kwamen ook wij niet veel later op het thuishonk aan.
Inmiddels waren er al vele bekenden en onbekende bijgekomen, werden de nieuwelingen vanaf het terras gadegeslagen en verwelkomt en dat alles onder het genot van wat vloeibaars. In de achtertuin brandde de BBQ al op volle toeren en het eerste vlees/vis werd dichtgeschroeid en na vele verhalen over bacteriële kruisbesmettingen werd er met de borden gegoocheld dat het een lieve lust was. Het was weer overheerlijk en ook de flessen wijn, bier en in beperktere mate 43 vloog er doorheen. Heerlijk buiten bij de afkoelende BBQ gezeten en toen het echt te frisjes zijn we verder gegaan met bankhangen. Rond de klok van 2 uur na tig laatste peukies en tig laatste drankjes dook ik dan toch mijn bed maar in en ik kon mezelf niet zien, maar ik moet wel met een flinke grijns in slaap zijn gevallen.
Toen ik mezelf zondagmorgen in de spiegel bekeek werd de grijns een beduidend stuk minder, dit viel niet meer strak te trekken, dan er het beste maar van zien te maken. Koffie, peuk, ontbijt, toetje en dan komt toch weer de tijd van afscheid nemen, de zooi inpakken, vizier cleanen, de aflebberfase, het uitzwaaien en op naar huis. Nog voor we bij Bonn de snelweg opkwamen was iedereen voorzien van een volle tank, normaliter zou ik hiermee naar huis moeten kunnen… Bert en Marlène verlieten de snelweg en kwamen weer gelijk terug, maar hadden er eigenlijk toch af gemoeten. Het was druk en ik begon te twijfelen aan mijn olielampje, brandt dat kreng nou of niet? Toch maar even de vluchtstrook op met Simon en Thijs. Hij brandde dus niet, maar bij het eerstvolgende tankstation maar even stoppen en olie goed bekijken, het leek toch allemaal in orde (lang leve de lage glinsterende zon) , ondertussen waren wij wel beide navigators kwijt. Gelukkig had ik nog wel een landkaart bij me en zo vertrokken we richting Monchen Gladbach, tenminste dat was de bedoeling. Vlak voor we daadwerkelijk Keulen in reden en ik de Dom kon bewonderen zijn we weer gedraaid, daar er een snelweg was afgesloten bleken we dus helemaal onderlangs, linksom Keulen te gaan. Op zich niet zo erg, maar wij waren niet de enige en al manouvrerend reden we tussen de auto's door. Alles wat we zagen op de borden, geen Monchen Gladbach, wel zag ik nog dat we over de 3 reden, de 1 bleven volgen, Leverkusen, Remscheid, zon van alle richtingen op je lichaam voelen en lichtelijk in een lachstuip te belanden, we zijn heel erg fout aan het rijden. Inmiddels weet ik dat Dortmund naast Oberhausen ligt, Duisburg er onder en nog iets zuidelijker Dusseldorf, het lijkt allemaal op elkaar en tot overmaat van ramp ligt het ook nog allemaal bij elkaar in de buurt. Maar voor dat we helemaal richting Hannover reden zagen we toch Oberhausen op de borden, díe moeten we hebben! Ondertussen moest er dus wel weer getankt worden en mijn blispieren waren ook wel even aan een andere dan zithouding toe. Thijs kwam op het lumineuze idee om zijn mobiel te gebruiken en daarop gaf de routeplanner aan dat we op de goede weg zaten, 100 km eerder was handiger geweest maar eerlijk is eerlijk, ik kwam er thuis achter dat ik ook zo'n handige app op mijn mobiel heb zitten. Maar ach, de zon scheen en wat doen die 100 kilometer extra er dan toe? Nog wel even naar het thuisfront sms'en dat het een ietsie later zou worden dan verwacht maar dan word je dus alleen maar virtueel uitgelachen. Bij Arnhem nog even een laatste knuffel en kus en toen was het tijd om Thijs los te laten, hij dacht wel dat dit stuk zou lukken (hoe gemeen weer). Met Simon het laatste stukje en waar ik links ging, ging hij rechts. De brommer parkeren, schoonmaken komt deze week wel en het aftanken ook. Ik zat te vol verhalen die ik eerst kwijt moest. Wat een heerlijk weekend zou moeten worden, werd een overweldigend geweldig weekend, helemaal TOP, bedankt iedereen die mij daar bij geholpen heeft!